of toch maar zó laten?



tromgeroffel uit de verre-westhoek



- Tussen een grote en een kleine pak friet bevindt zich het middelgrote pak(-je). Maar let op!

   Deze vaak gekozen 'tusseninmaat' wordt in de bikkelharde praktijk een middelmatige pak friet

   genoemd en als dusdanig in de lokale frituur besteld. U bent verwittigd. En maakt u zich niet ongerust.
   Update: de omschrijving 'nen tussenslag' is een bruikbaar alternatief.

- De enige ambiance die tijdens er tijdens de schrale rommelmarkt te Roesbrugge te beleven viel, ging uit

   van het plaatselijke brandweerkorps. Zij organiseerden, vóór de poorten van hun kazerne, met succes

   een worstenbarbecue - of hoe heet zoiets? - inclusief bar. Jolijt alom. Toen ik er langsliep schalde er net

   'Always look at the bright side...' door de boxen.  
   Ik hou van deze streek, echt.

  

tijd - time

Ik ben er amper een jaar weg, nog niet zelfs.

Van de moestuin blijft er weinig over - het had me helaas nogal

wat moeite gekost om die aan te leggen. Want ook daar: heesters

verwijderen, grint afgraven, ... Het 'laatste jaar' ben ik er nogal in de

weer geweest met houthaksel, waardoor de verwildering eigenlijk, al

bij al, nog wel 'meevalt'. Maar toch.
En nu hebben de eigenaars besloten om de boerderij te verkopen. 

Het zal niet meer voor mij zijn.

een stad - a city



weg - she's gone

De oude haag is eruit, weg, gone.

Ze is vervangen door een houten afsluitinkje: lichter, meer uitzicht

en - voorlopig minder snoeiwerk. Voorlopig want de ligusterwortels

heb ik grotendeels laten zitten. Hier en daar verwacht ik dus fris groen

tussen het kastanjehout. En bloemen! Zoals de uitgezaaide en nu al

opnieuw kiemende Oost-Indische kers, een rankende variant.

De geïmproviseerde vogelverschrikker wou graag even mee op de

foto. Kwestie van z'n bestaan toch enige zin te gunnen want vogels

afschrikken is niet z'n grootste talent.

Uitslag van de cola-test van gisteren: niet alleen deugt cola als frisdrank niet, als roestoplosser is het al helemaal waardeloos. Ik zal iets anders moeten uitproberen. Originele/milieuvriendelijke suggesties zijn welkom.

test - test

Wat is dit nu weer? hoor ik u denken.

Wel, het is tijd voor 'a little test'!

Tussen de tuintroep zitten er talloze roeste dingetjes. Spijkers

zijn uiteraard onmiddellijk te herkennen en alom aanwezig.
En niet zo interessant, denk ik.

Maar er zitten prutsen bij die hun ware identiteit onder

roestkorstjes verhullen, een bijna fataal stadium dat

vooraf gaat aan het algehele opgaan in de eindeloze aardbodem.

Deze 'dingen' vallen bij het oprapen in de eerste plaats op door

hun gewicht. En natuurlijk zijn er ook de gedeeltelijk herkenbare

voorwerpen zoals muntjes en dergelijke.

Ik hoor reeds lang verhalen over cola als roestoplossend middel

maar ik heb zelf nooit de proef op de som genomen.

Tot vandaag dus.

Morgen in het bakje kijken of ik iets meer te weten kom over

de aard van de roeste brokstukjes - en over cola.

Kennis maakt vrij.

troep in de tuin - the dirt in the garden

Na het grint, het plastic, de stronken en de wortels wordt het

kleinere afval in de tuin verwijderd. Opgeraapt.

Emmers, kuipen, kruiwagens vol.

En dan naar het containerpark gebracht.

Kon je dat met de troep in het leven ook maar zo doen.

Wat niet wil zeggen dat er zich tussen die troep (tuin/leven) niet iets

interessants of zelfs moois kan bevinden.

waar?

De moed lijkt in en door m'n schoenen gezakt.
Waar is ze naartoe?



de tuin en de geschiedenis

Vandaag, na eerder de planten en de bovenste laag grint te hebben verwijderd, heb ik het voorlaatste stuk grint in de tuin afgegraven. Eigenlijk is afgeschraapt en -gehakt een betere omschrijving. Wat er daarna overbleef deed me een beetje aan een maanlandschap denken (onderste en middelste foto). En in dit wat druilerige weer kwam me nog maar eens de geschiedenis van deze regio voor de geest. En de bijbehorende beelden. En ineens zag ik, in de plaats van maankraters, een miniatuurvoorstelling van het door oorlog geteisterde landschap. Door even aan het contrast en de scherpte van de middelste foto te sleutelen ontstond het bovenste beeld - alsof het verleden gewoon doorleeft en zó weer kan worden opgeroepen...
Hier in de onmiddellijke omgeving bevinden zich overigens opmerkelijk veel veedrinkpoelen. Die in wezen niets anders zouden zijn dan ... volgelopen bomkraters.

het huis - de tuin en het jongentje

De Jongensdroom over De Schat.

Tijdens mijn kinderjaren stelde ik natuurlijk zelf schatten samen.
Eén specifieke schat betrof een klein kistje met munten en dergelijke, waarschijnlijk vergezeld van een briefje om duidelijk te stellen dat dit ‘mijn’ kostbaarheden waren.
Ik begroef het stiekem en ver (zo’n 8 kilometer) van huis in een dennenbos, dichtbij een wandelpad. Braamstruiken vormden een obstakel voor andere schattenjagers – mochten die opduiken.
Maanden later ging ik met een klein hartje de schat opnieuw opgraven. Ik vond ze terug - intact. Een mix van gevoelens.
Dat was Een Les. En bij nader toezien meer dan één.

Het vinden van Iets. Iets onverwacht, ongewoon, bijzonder, … Een spoor, een overblijfsel uit een verleden – kortom: het ontdekken van een verhaal.
Tot mijn (enigszins gefingeerde) schaamte moet ik dus bekennen dat die droom, dat naïve verlangen, ergens in mij, nog leeft.

Het, schijnbaar nette, burerlijke tuintje was wat het was: een decor, een scène.
Een decor hoort bij een toneelstuk en ontneemt ons het zicht op de werkelijke omgeving.
Een toneelstuk, a play.
Niet alleen werd in deze situatie de agrarische omgeving, een bouwvallig schuurtje en de aanwezigheid van buren gecamoufleerd. Achter de cypressen, op – en nog meer nét onder – de grond: halfvergane plastic, puin, stookresten, blisters van medicijnen, scherven, aluminiumfolie, … De gewone menselijke troep, dus. Terwijl het gratis containerpark op fietsafstand ligt. Wat bezielde de auteurs van dit stuk?
Deze tuin, die bovendien nog eens intensief onderhouden dient te worden, was al van bij de aanvang een doorn in m’n oog. A dull and boring play.
Ondertussen zijn de cypressen omgezaagd en nagenoeg alle heesters naar het containerpark afgevoerd. De helft van de oppervlakte met het grint is afgegraven – het zat tot 30 centimeter diep want de onderliggende plastic was rot en slecht geplaatst.
En hier en daar komen er nu sporen van een ander en verder verleden tevoorschijn.

De knoop en het muntje van 25 centiem zijn natuurlijk niet zó oud. De halve kogel, ik vermoed dat het kruit er nog inzit, dateert waarschijnlijk uit de eerste wereldoorlog. De andere munt zou 19-de eeuws kunnen zijn.
Het mini-parfumflesje vermeldt op de onderzijde 'Renoir Paris'.



boem pats petet

Het ene majorettekorps is het andere niet.

'Majoretteketet' in een gevleugelde stad - met hun huisfanfare

Les Fanfoireux. Goede muziek trouwens.